OʼZ  ЎЗ  РУ  EN

Ibn Sino va jinni

Bir podshoning Alovuddin degan yaqin qarindoshi bor ekan. Alovuddin asab kasalligiga yo‘liqib, jinni bo‘lib qolibdi. Xayolida go‘yo u ho‘kiz bo‘lib qolgan ekan. Kecha-kunduz u ho‘kizdek mo‘rar va:
— Men ho‘kizman, men ho‘kiz, — deb bo‘kirar ekan.
Uni qancha tabiblar boqib, udda qilisha olmabdi. Kasali kundan kun zo‘rayib ketaveribdi. Oxiri shu darajaga yetibdiki, u hech narsa yemay, ichmay:
— Men ho‘kizman, qassobni chaqiringlar, meni so‘ysin, — deb mo‘rar ekan. Bir necha kun o‘tib, o‘lar holatga yetibdi. Qarindosh-urug‘lari nima qilishni bilolmay dovdirab qolishibdi.
Oxiri ular podsho huzuriga borishibdi va Alovuddinni Ibn Sinoga ko‘rsatishni iltimos qilishibdi. Podsho Abu Alini chaqirtiribdi.
Abu Ali kelib Alovuddinning qarindosh-urug‘laridan uning qachon kasal bo‘lganligi, kasallikning qanday kechishi haqida batafsil so‘rab olibdi. So‘ng ishning nimadaligini tushunibdi-da:
— Bemorga qassob keldi deb aytinglar, — debdi, — hozir kelib seni so‘yadi, denglar.
Ertasiga Abu Ali katta bir pichoq va qayroq tosh olib kasal tepasiga kelibdi. Ibn Sinoni pichoq bilan ko‘rgan jinni xursand bo‘lib ketibdi:
— O, qassob, men ho‘kizman, meni darrov so‘ygin-da, mehmonlarga qovurma qilib ber, — debdi.
— Ha, men ham xuddi shunga keldim, hozir so‘yaman, — debdi Abu Ali toshga pichog‘ini qayrab.
— Buni bog‘ga olib chiqinglar, — debdi xizmatkorlarga, — arqon bilan bir jom ham olib chiqing.
Shunday qilishibdi.
Bog‘da Abu Ali arqon bilan kasalning oyoq-qo‘lini bog‘latibdi. Тomog‘i tagiga jomni qo‘yibdi va bo‘g‘ziga pichoqni qadab, o‘zi bir qo‘li bilan uning sonlarini silab turib birdan:
— Eѕ bo‘lmas ekan, — debdi, — Sen juda ozg‘in ekansan-ku! Mana qara, quruq suyak bo‘lib qolibsanѕ Sendan hech nima go‘sht chiqmaydi, chiqqanini ham yeb bo‘lmaydi. Mehmonlar bunday qovurmani yeyishmaydi. Men seni so‘ymayman, yaxshisi borib semizroq mol topib so‘yaqolay, yechinglar buni! — debdi.
Bu so‘zlarni eshitgan telba hiqillab yig‘lay boshlabdi.
— Meni so‘ying, so‘yaqoling, — deb yalinibdi Abu Aliga.
— Sen semizroq bo‘lganingda so‘yardim, — debdi Abu Ali. — Quruq suyak mol kimga kerak? Bu ahvolda go‘shting kimga kerak. Agar sen biroz semirsang, shundagina men kelib so‘yishim mumkin, shundagina seni so‘yib go‘shtingni hammaga tarqataman.
— Xo‘p, xo‘p, — debdi kasal, — men semiraman.
— Sen o‘zing semirolmaysan, — debdi Abu Ali. — Men o‘zim seni boqib semirtiraman. Keyin so‘yaman. Buning uchun men nima bersam hammasini yeyishing va ichishing kerak bo‘ladi.
— Xo‘p-xo‘p, — debdi yana kasal.
Ibn Sino unga foydali ovqatlar buyuribdi. Ovqat bilan kerakli dori-darmonlar ham, davo o‘tlar ham beribdi.
Shunday qilib, Ibn Sino aytgan ovqatlarni yegan sayin kasalning asabi ham, sog‘ligi ham joyiga tushib, butunlay tuzalib ketibdi.

© 2004-2019 - Ziyo istagan qalblar uchun! Saytda taqdim etilgan elektron manbalardan faqatgina shaxsiy mutolaa maqsadida foydalanish mumkin. Tijoriy maqsadlarda foydalanish (sotish, chop etish, ko‘paytirish, tarqatish) qonunan taqiqlanadi. Saytdan materiallar olib chop etilganda manzilimiz koʻrsatilishi shart.