OʼZ  ЎЗ  РУ  EN

To‘lqin Eshbek. Javob (hajviya)

Uchqun Bo‘ronovich ko‘chaga otlangan mahal xotini zorlandi:
— Kun bo‘yi so‘rayverib odamni xunob qilib yuborishadi. Jilla qurisa, qo‘lidagi raqamini ayting, deb qistashgani qistashgan... Endi qo‘l telefoni olmasangiz bo‘lmaydi chog‘i...
— Keyin nima bo‘lishini bilasanmi? — zardaliroq ohangda chiqdi erining ovozi. — Bo‘lar-bo‘lmasga chaqiraverib, bemalol ishlashga qo‘yishmaydi. Ikki-uch joyda ishlashdan tashqari, qancha tahririyat bilan “Mehnat shartnomasi” tuzib qo‘yganimni bilasan-ku...
— Xo‘p, bugun so‘raganlarga nima deyin?
— Fakultetdan so‘rasalar, boshqarmadan chaqirib qolishdi, degin, xo‘pmi?
Xotini, to‘xtang, deya ichkaridan daftar bilan qalam olib chiqdi-da bosh irg‘adi:
— Yozib qo‘ymasam, adashib ketyapman. Xo‘sh, boshqarmadan so‘rab qolishsa?
— Vazirlikdaman.
— Vazirlikdan so‘rashsa?
— Xalqaro anjumanga taklif qilishgandi, de.
— Bu yerdan ham topa olmayapmiz, deb qolishsa-chi?
— Tahririyatdaman.
— Qaysi birida?
— Jurnallar joylashgan soatli binoda.
— Bu yerda yo‘q ekan, deyishsa?
— Gazetalar binosida, de.
— Bu yoqlarni ham qarab chiqdik, deyishsa-chi?
— Nashriyotdaman.
— Nashriyotdan ham topolmadik, deyishsa?
— Uyushmadaman.
— Uyushmadan so‘rashsa?
— Milliy matbuot markazida.
— Markazda ham qorasi ko‘rinmayapti, deyishsa?
— Internet klubida.
— Internet orqali ham topolmayapmiz, deyishsa-chi?
— Axborot xizmatidaman.
— U yerdan har kuni kamida to‘rt-besh marta so‘rashadi,– dedi xotinining quti uchib.– Bugun nima deyin?
— Tobi qochib qoldi, shifoxonaga ketdi, de. So‘nggi gapni aytganda Uchqun Bo‘ronovich o‘ziga-o‘zi g‘o‘ldirab qo‘ydi: Xudo ko‘rsatmasin...”.
— Qaysi shifoxonada ekanini ayting, ko‘rgani boramiz, deyishsa?
— Do‘xtirlar tuzata olmagandi, noiloj tabibga ketgan, deyaver.
— Tabib og‘ayningiz so‘rab qolsa-chi? — afti bujmaydi ojizaning. — U ham so‘ragani so‘ragan...
— O‘zi sizga qo‘ng‘iroq qilar ekan, de, — Uchqun Bo‘ronovich o‘zining gapiga o‘zi kulib qo‘ydi. — Hayot deganlari teatr sahnasining o‘zginasi. Qara, hozirgi holatim xuddi Ergash Karimovning intermediyasiga o‘xshab ketyapti-ya! Unga o‘rtoqlari “sen bilan kecha kutubxonada edik”, “ikkimiz falonchini ko‘rgani borgandik” degan qabilda hadeb to‘qib-bichavergach, axiyri u “men bu yerda ham yo‘qman!” deb qichqirib yuboradi, hi-hi-hi...
Eri atay kuldirish uchun aytgan bu gapga ojiza hatto tishining oqini ham ko‘rsatmadi. Aksincha, ranggi-quti o‘chgancha dilidagini tiliga chiqardi:
— Xo‘p, qaerga borishingizni loaqal o‘zim bilsam bo‘ladimi?
— Mutlaqo!
— Nega? — qoshlari chimirildi uy bekasining. — Mendan nega yashirasiz?
— Gaplashganda og‘zingdan lop etib chiqib ketishidan qo‘rqaman, — degancha o‘zi lip etib ostonaga chiqqan uddaburon erining qolgan gaplari “she’riy” usulda bo‘ldi:

Men oqimga qarab oqsam bo‘ldimi!
Bolajonlarga ham yoqsam bo‘ldimi!
Bo‘yningga marjonlar taqsam bo‘ldimi!
Hech kimdan kam qilmay boqsam bo‘ldimi!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

U shunaqa qofiyasini keltirib yana biror satr aytgancha uchqundek uchib ketdi...
Sochiga qirov qo‘nib ham quyulmagan erining so‘nggi satrlaridan duv qizargan xotini bugungi javoblar ro‘yxatiga qayta-qayta ko‘z yugurtirarkan, o‘sha qo‘ng‘iroq qiladiganlarning holini o‘zicha tasavvur qilgancha “qah-qah”lab kulib yubordi.

© 2004-2019 - Ziyo istagan qalblar uchun! Saytda taqdim etilgan elektron manbalardan faqatgina shaxsiy mutolaa maqsadida foydalanish mumkin. Tijoriy maqsadlarda foydalanish (sotish, chop etish, ko‘paytirish, tarqatish) qonunan taqiqlanadi. Saytdan materiallar olib chop etilganda manzilimiz koʻrsatilishi shart.